شعرشماره ی یک
ايمشو ميوم د ديل تو واز خوادمه جا كنم
دستامه دم پيله ي چشمات حنا كنم
بكشنمت د بزي عشق وشعف بيا
ميوم دوبره آو دآغال مورچه هاكنم
ميوم كريشمه هاته به حافظ نشون بتم
تو ره فريشته ي همه ي شاعراكنم
مبروم تو ره د آسمونا وفريشته ها
يك دم نشون بتوم همه شر مبتلا كنم
نازنگاه شيرين تو ديل متركنه
بگذرهمه ر ب سنگ ديلت آشنا كنم
بگذر تابگذره همه چي مام خدا درم
بگذر گيله ي دو چشم توره با خداكنم
رفتم دسر نماز نماشوم عزيز مو
آزكم براي چشماي نازت دعا كنم
شعرشماره ی دو
توكي بايك نگاهت خيشت خومر طلامني
ب ديل شكسته ي مو م اخيرش نگا مني
ديله اي گيل كي نيه همي جوري لقي مني
ب خدا بد جوري دري مور ه پرّزامني
ديلايي كي ور ردت رخته دمون كوچه ها
مي يي و مگردي وشولي ياشه جدامني
دمون ظرف همه ليلا توگندوم مرزي
ولي د جگاي مو درياي غصّه جامني
هرچي نفريني دري بكو خيالت نبشه
موكي حكماًمدنم دتي ديلت دعامني
+ نوشته شده توسط عباس کرخی در سه شنبه یکم اردیبهشت 1388 و ساعت
18:44 |