یاد ایام

سلام وآرزوی بهروزی وسربلندی

 

یاد روزهای قدیم افتادم ویکی از غزل های آن دوران با

 

خالصانه ترین درودها

 

تقدیم تان:

 

 

آبی ترند وباز مهیا ترازمنند

 

 

آن هاکه درحوالی سرهای بی تنند

 

 

خورشیدهای بی رمق انگارنیستند

 

 

درانتظارحوصله هایی که الکنند

 

 

باماسخن به قدردومصراع هم مگو

 

 

حالاکه گوش های توباشعر دشمند

 

 

خرم ترم بدون توازکاج های خشک

 

 

این لولیان برای چه خورشیدمی تنند

 

 

بگذارتااصالت کبریت ها شبی

 

 

روشن کنند آینه هارا که روشن اند

 

شادباشیدوسربلند

 

سلام دوستان

باسلام وآرزوی ارادت واحترام

نمی دانم چرا یاد داشت گذاشتن

برای وبلاگم رمز عبور می خواست.

اکنون این مشکل برطرف شده است .

پوزش می خواهم از کسانی که برای

یادداشت گذاشتن به مشکل برخورده اند...

    

مکن ترک وطن...

گل ازتوخوشه ی انگور ازمن

بهارازتوخزان کور ازمن

تمام خاطرات سبزازتو

نسیم صبح نیشابور ازمن

زمانی که این دوبیتی را سروده بودم گمان نمی کردم روزی درحالتی خاص بخوانمش یابنویسمش.

این جا(العین)یکی از زیباترین شهرهای دنیاست(شک نکنید)اما هرگز به زیبایی خاطرات نیست.

درابوظبی والعین شهرسازی به شیوه ی بسیار مدرن انجام شده است ولی کاملا واضح است که آب وهوای فرح بخش نیشابور چیز دیگری است و درکمتر جایی می توان سراغ گرفت.

چه قدربیت مرحوم فرح بخشیان(ژولیده )این جا مصداق داردکه :

مکن ترک وطن ژولیده بهرخفتن بغداد

که این آب وهوا را صبح نیشابور هم دارد.

یا دوست صمیمی ام(محمد سلیمی)که سال ها پیش می خواند:

این خانه قشنگ است ولی خانه ی من نیست

لندن به دل آویزی ده شیخ کهن نیست...

                                           تابعد یادوست

سلام فعلا خوردیم به پست شعر محلی ...

خیشتی کی باتوهمسفری کیدطلامره

برفی کی ب نگــاه تو بری سیـامره

بارون چشم تو همه جارلَلـه زارمنه

ردپات ب هرطلسمی بشه خواونمامره

افتاو خنده هات دیلاره روب رامنه

همچی کی برق مهربنی ت روب رامره

هرکی برای چشم توفال بدونو کنه

حکمابدن ب زودی زودکله پامره

هرکیم کی دست مهرتو ور رو سرش بشه

خوشگل مره نجیب مره وخوش ادامره

 

شعرنیشابوری

شعرشماره ی یک

ايمشو ميوم د ديل تو واز خوادمه جا كنم

دستامه دم پيله ي چشمات حنا كنم

بكشنمت د  بزي  عشق وشعف بيا

ميوم دوبره آو دآغال مورچه هاكنم

ميوم كريشمه هاته به حافظ نشون بتم

تو ره فريشته ي همه ي شاعراكنم

مبروم تو ره د آسمونا وفريشته ها

يك دم نشون بتوم همه شر مبتلا كنم

نازنگاه شيرين تو ديل متركنه

بگذرهمه ر ب سنگ ديلت آشنا كنم

بگذر تابگذره همه چي مام خدا درم

بگذر گيله ي دو چشم توره با خداكنم

رفتم دسر نماز نماشوم عزيز مو

آزكم براي چشماي نازت دعا كنم

 

شعرشماره ی دو

توكي بايك نگاهت خيشت خومر طلامني

ب ديل شكسته ي مو م اخيرش نگا مني

ديله اي گيل كي نيه همي جوري لقي مني

ب خدا بد جوري دري مور ه پرّزامني

ديلايي كي ور ردت رخته دمون كوچه ها

مي يي و مگردي وشولي ياشه جدامني

دمون ظرف همه ليلا توگندوم مرزي

ولي د جگاي مو درياي غصّه جامني

هرچي نفريني دري بكو خيالت نبشه

موكي حكماًمدنم دتي ديلت دعامني